Iontophoresis ion301

یونتوفورز در درمان هایپرهیدروزیس(تعریق بیش از حد) کف دست وپا

انسان‌ها به طور میانگین دارای ۲٫۶ میلیون غده تعریق بر روی پوست خود هستند. این غدد در تمام بدن پخش شده‌اند. این غدد در غشای میانی پوست و در کنار غدد متعدد دیگر قرار دارند و سلول‌های مارپیچ شکل و به هم پیچیده شده هستند.انتهای غده تعریق به سطح پوست متصل است و از طرفی دیگر رگ‌های عصبی به این غدد متصل هستند.در واقع هیچکس نمی‌تواند تعریف درستی از اصطلاح “تعریق خیلی زیاد” (هیپر هیدروز) ارائه دهد. شاید دلیل آن فقدان وسیله‌ای مناسب برای اندازه گیری میزان عرق کردن بدن باشد. به همین دلیل تعریق بدن به هر میزانی که مشکل ساز باشد یا باعث تنش عصبی در شخص شود، به عنوان هیپرهیدروز در نظر گرفته می‌شود. دلیل این عارضه هنوز نامشخص است .تعریق بیش از حد یکی از مشکلاتی است که به ظاهر کوچک و بی آزار است اما انواع مشکلات و محدودیت‌های روحی و جسمی برای شخص ایجاد می‌کند و شخص را به انزوا می‌کشاند.حدود ۴ درصد مردم جهان و ۲۰ درصد ساکنان آسیا با این مشکل مواجه هستند.شاید شما با کسی که چنین مشکلی دارد، مواجه شده باشید. تعریق بیش از حد بر اعتماد به نفس و رابطه افراد بسیار تاثیرگذار است و بیان مشکلات این بیماری برای دیگران و حتی پزشکان معمولا‌ مشکل است.تعریق بیش از حد یک مشکل ژنتیکی است که در آن شخص با تعریق زیاد دست ها، پاها ، زیربغل و … مواجه است.تعریق بیش از حد ربطی به هیجانات عاطفی ندارد، تنها به علت مجموعه‌ای از تحریکات فیزیولوژیک، دست ها و پاها بسیار سرد و مرطوب شده و به شدت عرق می‌کنند.

میکرویونتوفورز

میکرویونتوفورز عبارت است از راندن یون ها و مولکول های باردار به مقادیر بسیار کم از داخل محلول هائی که در میکروپیپت های شیشه ای قرار گرفته اند. میکرویونتوفورز معمولاً در موارد زیر استفاده می شود:

۱. تزریق رنگ ها و مسیریاب های عصبی برای آزمایشات.

۲. برای تقسیم بندی ترکیبات نورواکتیو (Neuro active) برای مثال انتقال دهنده ها، تلفیق کننده ها، داروها، هورمون ها که از میکرویونتوفورز برای مشخص کردن اثرات آنها روی پارامترها Firing تک نورون های In vivo استفاده می شود.

۳. تزریق میکرویونتوفورز به وسیله اعمال یک ولتاژ در طول میکروپیپت (الکترود) انجام می شود که به این وسیله باعث قطبی شدن آن می شویم. اگر ولتاژی به یک محلول اعمال شود، یون ها و مولکول های باردار، از منبع میدان الکتریکی اعمال شده بسته به نوع شارژ ذاتی شان دور یا به آن نزدیک خواهند شد. اگر پیپت نزدیک یک نورون قرار داشته باشد، امکان تزریق داروها وجود دارد و اثرات داروئی آنها با ایجاد تغییراتی که در نرخ و سرعت یا در الگوی firing ایجاد می کند، استنتاج می شود. به صورت معمول این تکنیک (داروشناسی عصبی) برای تعیین اثرات مواد مختلف روی پارامترهای Firing نورون ها استفاده می شود. یک مزیت مهم و عمده روش میکرویونتوفورز این است که تشخیص اثرات داروها روی نورون های Single بدون اثر کل سیستم عصبی امکان دارد. چنین چیزی موقعی که داروها به صورت سامانه ای توزیع می شوند، امکان دارد رخ دهد. در کاربرد عملی از میکروپیپت های چند لوله ای (multi barrel) استفاده می شود که از پیت های شیشه ای به هم چسبانده شده یا (Heat-jused) (معمولاً ۵ یا ۷) ساخته شده اند که مسیرها و لوله های داروئیشان به صورت شعاعی قرار گرفته، یک کانال پیپت برای ثبت ها و تخلیه های یونیت (واحد) سلولی در مرکزشان قرار گرفته است (الکترودهای ترکیبی). جریان لازم برای میکرویونتوفورز به وسیله منبع جریان بسیار دقیق تولید می شود (پمپ های یونتوفورز). میکروپیپت های multi barrel به آزمایش کننده اجازه تست چندین ترکیب را در یک نورون می دهد، اگر پمپ یونتوفوز به وسیله کامپیوتر کنترل شود.

اصول کاربرد یونتوفورز

1.آماده سازی بیمار: مرحله اول آگاه کردن بیمار از احساسی است که در طول درمان خواهد داشت. همچنین باید تفهیم شود که هر تغییر ناگهانی در حس درد و احساس موضعی را گزارش کند. سپس عضو موردنظر آماده می شود. از آنجائی که لایه خارجی پوست مسئول اصلی مقاومت اهمی در مقابل عبور جریان است، کاهش مقاومت آن قبل از درمان توسط مرطوب کردن و گرم کردن با استفاده از پوشش های گرم و شستن آن بسیار مفید است. به علاوه اینکه شست وشو به برداشتن مواد چرب از روی پوست کمک می کند تا این کانال های عبوری به خوبی در دسترس جریان قرار گیرند.

2.تنظیم دستگاه: استفاده از دو الکترود برای تشکیل یک مدار کامل جهت برقراری جریان ضروری است. مدار با استفاده از برقراری جریان از طریق ظرف آب یا محلول یا استفاده از پدهای مناسب از جنس موادی که آب یا محلول را در خود نگه می دارند، برقرار می گردد. این مواد می تواند از جنس اسفنج، گاز یا حوله های مناسب باشد. پد باید به اندازه کافی ضخیم باشد تا بتواند محلول کافی در خود نگه دارد. ضخامت پد به گونه ای باید باشد که با فشاری مختصر حداقل ضخامتی به قطر یک سانتی متر به دست آید. با چنین ضخامتی می توان مطمئن بود که تماس خوبی با سطح پوست حتی در سطوح نامنظم به دست می آید. این ضخامت می تواند الکترولیت کافی برای رقیق کردن ترکیبات شیمیائی تشکیل شده در محل اتصال الکترود با الکترولیت را در خود نگه دارد. جریان توسط بعضی از انواع الکترودهای کربنی، فویل آلومینیومی با دیگر ورقه های فلزی که مختصری از پد مربوطه کوچکتر (یک سانتی متر) هستند، روی پوست اعمال می شود. الکترود باید سطحی و دارای گوشه های گرد باشد تا موجب تمرکز جریان نشود. پد و الکترود باید کاملاً در محل اتصال محکم شوند تا فشار یکسانی در همه جای تماس وجود داشته باشد، و غلظت جریان در همه نقاط یکنواخت باشد. می توان برای درمان، اندام ها را در ظرف غوطه ور کرد. جریان نیز توسط الکترودی که متصل به کنار ظرف است، در آب برقرار می گردد. اگر از ظرف آب برای یک الکترود یا دو ظرف برای دو الکترود استفاده می کنیم، باید به بیمار سفارش کرد که در حین درمان، اندام را از ظرف خارج نکند، زیرا موجب قطع مدار و وقفه در عبور جریان و در نتیجه، شوک الکتریکی و حتی انقباض سریع عضلانی می شود.

3.استفاده از جریان: هنگام استفاده از جریان لازم است شدت را آهسته افزایش داد. هنگامی که پیچ کنترل شدت بالاتر از صفر است، هیچ گاه نباید دستگاه را خاموش یا روشن کرد، زیرا موجب تحریک ناگهانی حسی یا حرکتی می گردد (شوک الکتریکی). در دقایق اولیه درمان و با برقراری جریان به تدریج مقاومت پوست کاهش می یابد، به گونه ای که مقدار جریان خوانده شده روی آمپرمتر مختصری زیاد می شود، بدون اینکه درجه کنترل جریان تغییر کرده باشد. اما اگر آمپرمتر مختصری زیاد می شود، بدون اینکه درجه کنترل جریان تغییر کرده باشد. اما اگر آمپرمتر افزایش ناگهانی در میزان جریان را نشان دهد، لازم است جریان را تدریجاً کاهش داده و سطح زیر الکترود را خوب بررسی کرد، زیرا کاهش مقاومت پوست می تواند علامتی برای شروع سوختگی شیمیائی باشد. تکنیک استفاده از یونتوفورز براساس اطمینان از راندن یون های داروئی به داخل پوست توسط استفاده از الکترود صحیح است. یون های دارای بار مثبت باید زیر الکترود مثبت قرار گیرند و یون های دارای بار منفی زیر الکترود منفی. تمام یون های نام برده شده مثبت بوده و باید زیر الکترود مثبت قرار گیرند. به استثناء یون های سالیسیلات، ید، کلرید و استات که منفی اند. در بعضی موارد محلول های مورد استفاده مثل گلیکوپرونیوم برمید بسیار گران اند، پس هنگامی که دست ها و پاها را برای درمان تعریق بیش از حد با این دارو مورد درمان قرار می دهیم، می توان دست یا پا را داخل کیسه پلاستیکی کوچکی قرار داد و یک الکترود و پد با اندازه مناسب را داخل کیسه روی پوست ثابت کرد، بدین ترتیب از هدر رفتن دارو جلوگیری کرد. این روش به استفاده از ظرف محلول برای قرار دادن الکترود ترجیح دارد.

اصول و عملکرد سیستم های یونتوفورز

 در محیط الکترولیت، اتم ها و مولکول ها دائماً در حال از دست دادن و گرفتن الکترون هستند و به طور مرتب، از حالت یونی به غیریونی تبدیل می شوند. همچنین ذرات درون الکترولیت به طور قابل ملاحظه ای حرکات تصادفی دارند و حتی بار الکتریکی که به الکترولیت اعمال می گردد، باعث جریان مستمری از یون های دارای بار الکتریکی مناسب در هر جهت می شود. اگر بتوان محیط الکترولیت را با غشائی به دو قسمت تقسیم کرد، همانند وضعیت درمانی، حرکت یون ها به جای حرکت تصادفی بیشتر در جهت عبور از روی غشاء هدایت و تحریک می شود. این همان وضعیتی است که هنگام یونتوفورز رخ می دهد. در این روش درمانی، بافت ها محیط الکترولیتی دائم و مؤثری هستند که در تماس با پد یا اسفنج خیس شده با محلول داروی یونزه است. بنابراین یون های دارای بار الکتریکی مثبت مجبور می شوند که از قطب مثبت به طرف قطب منفی رانده شده و در این مسیر از پوست به داخل بافت نفوذ کنند و بالعکس همین قضیه برای یون های منفی رخ می دهد.بعضی از این یون ها بار خود را در بافت از دست داده و به طور شیمیائی فعال می شوند، بنابراین با این روش می توان بعضی از داروها را به طور موضعی در دسترس بافت قرار داد. اثر هر داروی وارد شده به بافت از طریق یونتوفورز کاملاً شبیه داروئی است که به طور سیستماتیک وارد بدن می گردد. زیرا وقتی داروئی وارد مایع بافتی می شود، در حجم بافت پراکنده شده و اثر موضعی خود را برجای می گذارد. در سال ۱۹۵۵ با استفاده از یونتوفورز مولد راکتیو، پراکندگی دارو در بافت اثبات شده است. تعداد یون های وارد شده به بافت در زیر الکترود فعال هم با شدت و هم با مدت زمان برقراری جریان متناسب است. در واقع نشان داده شده است که تعداد یون های وارد شده به بافت متناسب با ریشه سوم حاصلضرب مدت برقراری جریان (t) برحسب دقیقه در i شدت جریان (میکروآمپر) است. در موارد عملی شدت جریان با حد تحمل پوست محدود می گردد که حداکقر ۱/۰ تا ۳/۰ میلی آمپر در واحد سطح (cm) است. غلظت یون ها در محلول باتعداد یون های در دسترس ارتباط مستقیم دارد، اما به هر حال آزمایشات نشان داده که تقریباً ۱ یا ۲ درصد، حداکثر غلظتی است که نتایج رضایت بخشی را برجا می گذارد. قابلیت هدایت و pH ماده استفاده شده به همراه حضور یون های غیرداروئی که با یون داروئی رقابت می کنند، همه از عوامل تأثیرگذار بر نفوذ یون داروئی در بافت است. به علاوه بعضی یون ها نظیر روی و نقره وضعیتی را فراهم می آورند که نفوذ را کاهش ساختمان های عمیق نظر مفاصل نیز استفاده کرد. همچنین شواهد به دست آمده از آزمایشات روی حیوانات نشان دهنده وجود غلظت بالائی از مواد نشان دارد در بافت های عمیق زیر محل یونتوفورز است.